“Dat vind ik nou leuk!”

Gisteravond sprak ik Marjolein van Horssen (gezinshuisouder in De Glind). Ik gaf haar twee pingpongballen, trage welteverstaan. Ze was duidelijk verward én verrast.

Wat was er nu aan de hand?

Ongeveer een half jaar geleden bracht ik met een beleidsambtenaar van het Ministerie van Jeugd & Gezin een werkbezoek aan het gezinshuis van Marjolein in De Glind. Aan het gesprek namen ook een aantal van haar eigen kinderen en opgenomen kinderen deel. De kinderen vertelden over het leven in een gezinshuis en wat het betekende dat iedereen mee kon doen. Verschil in leeftijd, verschil in talent, verschil in belangstelling, verschil in achtergrond.

Eén van de kinderen houdt ontzettend veel van tafeltennis. Er was echter een klein probleem. Het talent terzake liep niet parallel met het enthousiastme voor het spelletje. De gezinshuisouder verzuchte "ik wou dat er ook balletjes bestonden, die het spel wat langzamer maakten, zodat hij ook aantoonbaar goed in het spelletje kan worden". De beleidsambtenaar zei destijds dat ze daar misschien wel een oplossing voor had...

Afgelopen week ontmoette ik deze beleidsambtenaar opnieuw voor een werkbezoek. Tot mijn verbazing zei ze "ik heb nog wat voor jou". Uit haar tas haalde ze twee pingpongballen, grote welteverstaan. "Kijk" zei ze "ik denk dat dit een hele goede oplossing is voor het probleem van het jongetje die zo graag wilde pingpongen".

We hebben het uitgeprobeerd, het zijn inderdaad trage pingpongballen!

U kunt zich wellicht voorstellen dat mijn vertrouwen in de deskundigheid en betrokkenheid van het Ministerie van Jeugd & Gezin gisteravond zéker 21 punten scoorde!