Gisteren verscheen het jaarbericht 2009 van de Inspectie Jeugdzorg.

In het oog springt de focus van de Inspectie op de veiligheid binnen de Pleegzorg. 

De inspectie onderscheidt hierbinnen twee belangrijke taken voor de begeleidersvan pleeggezinnen:

• het systematisch screenen van het pleeggezin op mogelijke veiligheidsrisico’svoor het kind;
• het systematisch zicht houden op de veiligheid van het kind. Uit het onderzoek blijkt dat pleegzorgbegeleiders zich sterk richten op de pedagogischevaardigheden van pleegouders.

Dit komt systematisch terug in de screening van toekomstige pleeggezinnen. De inspectie juicht dit toe, maar vindt ook dat pleegzorgbegeleiders onvoldoendezicht hebben op risicovolle situaties in pleeggezinnen. Zeker wanneer het gaat om netwerkpleeggezinnen blijkt het zicht op de veiligheid onvoldoende. Deze gezinnen worden vaak pas gescreend als het kind al geplaatst is. 

Veiligheid wordt op deze manier in de sfeer van toezicht geplaatst. Ik ben meer voor een actieve benadering. In het Jaarbericht staat de Inspectie ook stil bij de gesloten Jeugdzorg. Voor de inspectie was de gesloten jeugdzorg in 2009 een nieuw toezichtgebied. Gesloten jeugdzorg is een relatief nieuwe vorm van jeugdzorg, die bedoeld is voorjongeren die ernstig getraumatiseerd, misbruikt, onhandelbaar dan wel moeilijkte behandelen zijn. 

Wat opvalt is dat het begrip ‘Veiligheid’ in de beschouwing over de gesloten jeugdzorg helemaal niet terugkomt. Dat vind ik vreemd. Veiligheid is m.i. een cruciaal thema voor alle uithuisgeplaatste kinderen en jongeren. Veiligheid is daarmee niet alleen een thema voor de Inspectie, maar zeker en vooral ook voor de direct uitvoerenden in de Jeugdzorg.

Hoe organiseer je je werk zo, dat die voldoet aan criteria van veiligheid?

Hoe zorg je pro-actief voor transparantie?

Veiligheid moet door de professional ge-adopteerd worden en niet de inspectie.