'Biologische moeder' te gast bij een gezinshuis.

Laat ik beginnen te vertellen dat ik nu, ruim een week later, nog niet precies weet waar te starten en wat allemaal te beschrijven.

Mijn ervaring van deze dag was zo bijzonder en speciaal, dat ik ook echt tijd nodig heb gehad alles een beetje te laten bezinken. En nu tijdens het schrijven, weet ik niet wat ik écht moet benoemen. Als ik al mijn emoties en indrukken hier neer moet gaan zetten wordt het een erg lang verhaal.

Voor de lezers is het dus ook belangrijk te weten dat het verhaal verder en veel dieper gaat dan hier beschreven. Mocht je interesse hebben in het hele verhaal, neem dan gerust eens contact met me op, dan vertel ik het je met alle plezier.

Donderdag 1 september mocht ik een dag meelopen in een gezinshuis. Ik was te gast in het gezin van Els en Daan en hun 5 kinderen.

Kimberley, de oudste van 13 was mijn speciale begeleidster.

Zij hielp mij, samen met alle andere geweldige kinderen in het gezin, een dag lang het “gewone” leven te ervaren.

Het was voor mij erg bijzonder om een kijkje achter de schermen te mogen nemen, omdat ik als moeder met twee kinderen binnen de jeugdzorg, nog nooit zo’n heldere en eerlijke blik heb mogen werpen op welke plek dan ook, waar mijn meiden ooit verbleven.

Het gewone leven in het gezin van Els en Daan is in mijn ogen vooral druk en erg hard werken. Meteen bij binnenkomst ervaar ik hoe een gezinshuis is en hoe gewoon het leven er verloopt. Dit gezin is net verhuisd van De Glind naar Soest en zit nog midden in de naweeën van de verhuizing. De hond en de twee katten gaan al vrolijk hun gang in het nieuwe huis. Ook dat is voor mij bijzonder te zien, omdat huisdieren binnen de jeugdzorg nou eenmaal meestal niet toegestaan zijn.

Het is duidelijk een gezin waar warmte en gezelligheid een plaats hebben.

Wat vooral veel indruk op mij gemaakt heeft deze dag, is het feit dat Els bijna een hele dag heen en weer reed in de grote gezinsbus. Een bus waar Els en Daan vast erg blij mee zijn, maar waarvoor Kimberley zich rot schaamt. 

Even naar het kinderdagverblijf, kilometertje of 8 rijden. Oh, nu even naar de Glind, komt er nog een kilometertje of 12 bij. Dan snel terug naar Soest. Daan wacht op ons met de (erg lekkere en gezellige) lunch. Zo gaat het eigenlijk de hele dag door.

Uit onze gesprekken die we onderweg in de bus hebben en ’s avonds als alle kinderen op bed liggen, begrijp ik dat het vandaag wel een heel uitzonderlijke “bus” dag was.

Gelukkig maar, want anders kwam er van het gezin en het huishouden helemaal niks meer terecht.

En dat gezin, dat blijkt steeds uit alles opnieuw, komt op de eerste plaats. Kleine, maar oh zulke belangrijke momenten tonen me dat steeds weer.

Het met z’n allen naar het afzwemmen van Dinant. Inclusief de moeder en het jongste broertje van de kinderen. Daarna samen naar de Mc. Donalds om het zwemdiploma te vieren. Met z’n allen moeder en het broertje naar de trein brengen en uitzwaaien.

Maar ook het feit dat ze net na hun redelijk onverwachtse verhuizing toch gewoon heerlijk twee weken met het hele gezin op vakantie gaan. Ongeacht al het extra werk wat dat nog opleverde. De telefoontjes die Els en Daan moeten plegen om alles te regelen. Van voetbalclub, tot huisarts, tandarts en andere clubs en instellingen.

Juist al deze kleine dingen maakten het voor mij extra speciaal. Het zien dat Els en Daan al deze zaken afhandelen alsof het hun eigen kinderen betreft. Dat ze zich net zo inzetten voor het hele gezin, als ik het ook voor mijn kinderen zou doen.

Alles bij elkaar is dit nog maar een heel klein deel van mijn emoties, mijn ervaringen. Toch denk ik dat ik het hier even bij moet laten. Dat ik ergens moet eindigen met schrijven over “het gewone leven” in een zo bijzonder gezin!

Dank voor jullie gastvrijheid, eerlijkheid en warmte. Dank ook voor deze warme, verrijkende en indrukwekkende ervaring.

Ellen Hazebroek

Nieuwegein 9 september 2011.