Verhaal van een gezinshuisouder;

Vanaf 2006 zijn wij werkzaam als gezinshuis en vanaf die tijd hebben wij veel geleerd en ervaren. Een van de ervaringen willen we graag met u delen: "het strijkkralensyndroom".

Ik hoor iedereen al denken; "wat is dat?". Deze ervaring gaat over het moment dat een kind voor het eerst bij ons komt wonen.

Na het intake/kennismakingsgesprek komt dan de dag dat het kind gebracht wordt met zijn spulletjes.

Voor ons als gezinshuisouder altijd weer een spannend en een leuk moment.

Voor het 'nieuwe kind' is het daarentegen super onveilig, in zo'n vreemd huis, met vreemde medebewoners, en een andere geur.

Na meerdere keren dit meegemaakt te hebben, zijn wij een patroon gaan zien bij de nieuwe kinderen. 

Ze brengen hun spullen naar hun kamer en storten zich ergens op. Bijvoorbeeld de huisdieren, onze paarden, een meegebrachte handcomputer, één van onze dochters of... strijkkralen!

Het erop storten is niet zomaar 'er op storten', ze zijn er het liefst echt 24 uur mee bezig. Ze lijken zich af te sluiten, maar ondertussen nemen ze alles op wat er in het gezinshuis gebeurt. Wie doet wat? Wie is de leider? Wat zijn de regels? Kortom, hoe zijn de manieren hier?

In het begin dachten wij nog in al ons enthousiasme "kom bij ons, sluit je niet af, je hoort erbij!"

Wij als gezinshuisouders hebben geleerd om dit maar even te laten, in deze periode leggen wij niet al te veel druk op de nieuwe kinderen.

We weten nu dat een kind dat eerst nodig heeft om te landen, om te zien 'het is oké hier'. In onze beleving houdt het na 3 of 4 dagen op en komt het kind langzaam het gezin in.

De extreemste van die kinderen heeft 3 dagen lang, bijna 12 uur per dag, met de strijkkralen gespeeld. Vandaar onze term het Strijkkralen syndroom.