Blogreeks over duurzaamheid in de jeugdzorg. Normaliseren en uitgaan van mogelijkheden. Februari 2012.

In Nederland is een groeiend besef waarneembaar dat we moeten werken aan een duurzame toekomst, zowel in ecologisch als in sociaal opzicht.

‘We hebben maar één toekomst: een duurzame toekomst’ [1]

Er worden veel  activiteiten ontplooid, die op verschillende manieren bijdragen aan verduurzaming; van de occupy beweging tot het energie neutraal maken van de eigen woning. Opvallend daarbij is dat duurzaamheid niet echt een notie is voor de landelijke overheid; de echte innovatie vindt lokaal plaats, wordt aan de basis vormgegeven.

Een belangrijk aspect van het streven naar duurzaamheid is de sociale dimensie. In toenemend mate lijken mensen zich van elkaar te vervreemden. Social media hebben een enorme vlucht gemaakt, maar de kunst om deze media echt sociaal te laten werken beheersen we nog niet. Door alle ontwikkelingen heen is een aspiratie zichtbaar om te komen tot een betere relatie tussen mensen onderling en mens en aarde. Duurzaamheid is meer dan milieubeleid. Ook opvoeding en jeugdzorg vragen om verduurzaming; denk- en werkrichtingen zoals de pedagogische civil society [2] illustreren dat.

Daarnaast zijn de Eigen Kracht Beweging en Democratisch Burgerschap binnen het onderwijs, voorbeelden van hedendaagse stromingen die dit gedachtengoed in de praktijk brengen.